Увесь гэты час выданне жыве ў людзях – у тых, хто яе рабіў і робіць, і ў тых, пра каго яна піша.

За гэты час мяняліся фармат, тэхніка, хуткасць – але не змянялася галоўнае: жаданне быць карыснай чытачу. Сёння мы ўспамінаем, з чаго ўсё пачыналася, як газета расла разам з раёнам, і хто сёння працягвае гэту работу.

Яшчэ некалькі дзесяцігоддзяў таму кожны нумар быў маленькім вытворчым подзвігам. Не метафара – сапраўды подзвігам. Давайце азірнёмся на гэтыя дзесяцігоддзі – яны вартыя таго, каб іх памятаць.

Народжаная ў гады калектывізацыі, Крупская раённая газета атрымала назву «Камуністычны шлях». Дзве старонкі – а колькі лёсаў і падзей там змяшчалася! Першы нумар выйшаў 30 верасня 1931 года і адкрываўся зваротам «Да ўсіх рабсель­кораў, сценкораў, юнкораў і працоўных мас раёна».

Рэдакцыя і друкарня тады размяшчаліся ў адным памяшканні: тут працавалі журналісты, тут жа стаялі наборныя касы, вярстальны стол і друкарскія станкі.
А потым прыйшла вайна. Частку шрыфту вывезлі на ўсход, частка засталася пад руінамі. Але падчас акупацыі партызанскія сувязныя дасталі яго з-пад зямлі і пераправілі ў партызанскую друкарню. Набор рабілі ўручную – літара за літарай.

На тэрыторыі сучаснай Крупшчыны выходзілі і іншыя выданні: «За калектывізацыю» ў Халопенічах, «Чырвоны сцяг» у гады вайны. Наша раёнка ў ваеннае ліхалецце выходзіла лістоўкамі, а ў 1943 годзе пад назвай «Партызанскі шлях» падпольна распаўсюджвалася па раёне. Кожнае слова было зброяй.

Пасля вызвалення, у 1944 годзе, газета стала «Голасам калгасніка» – назва, як нельга лепш, адпавядала часу вяртання да мірнай працы і жыцця. У 1960 годзе яна стала «Зарой камунізму», а з 1963 года 38 гадоў ішла «Ленінскім курсам». Вось ужо 25 гадоў наша раёнка – «Крупскі веснік». Імя мянялася, а сутнасць заставалася: быць побач з людзьмі, пісаць пра іх і для іх. У старых падшыўках лёгка заўважыць адну заканамернасць: нават у справаздачах пра надоі і тоны зерня абавязкова ёсць імя чалавека. Газета заўсёды шукала героя ў паўсядзённасці: трактарыста, даярку, настаўніка, бібліятэкара. І гэта павага да працы.

Такі падыход захаваўся і сёння. У цэнтры заўсёды чалавек і яго гісторыя.

Мы шчыра ўдзячны ветэранам рэдакцыі – тым, хто закладаў фундамент раённай журналістыкі. Іх стандарты дакладнасці, адказнасці і павагі да чытача сталі тым самым стрыжнем, які рэдакцыя беражэ дагэтуль. 12 тысяч 149 нумароў убачылі свет дзякуючы стараннай працы і таленту журналістаў, наборшчыкаў, карэктараў, друкароў. 
А за кожным з гэтых нумароў – лёс і почырк тых, хто нёс адказнасць за кожнае слова. Першым рэдактарам быў прызначаны А. Мароз. Затым узначальваў калектыў Генадзь Сцяпанавіч Казлоў. У 1943 годзе рэдагаваў газету В.А. Захарэвіч, з пачатку снежня 1944-га па май 1950-га – франтавік, ардэнаносец Аляксей Захаравіч Літвін. Пэўны час выконваў абавязкі адказнага рэдактара Рыгор Васільевіч Доменікаў. Затым каля дзесяцігоддзя газету рэдагаваў Лазар Маісеевіч Мерсон. Чвэрць стагоддзя ўзначальваў калектыў рэдакцыі Дзмітрый Макаравіч Хількевіч. Дзесяць гадоў быў рэдактарам Мікалай Мікалаевіч Навахрост. У свой час рэдактарамі працавалі Таццяна Віктараўна Талкачова, Віталій Паўлавіч Шунько, Вадзім Мікалаевіч Барадаўка. Дваццаць тры гады – Марына Мікалаеўна Барадаўка.

Сёння рэдакцыя выходзіць не толькі на паперы, але і там, дзе людзі праводзяць час, – у мэсанджарах і сацыяльных сетках. Мы стараемся быць аператыўнымі: важныя навіны з’яўляюцца практычна ў рэжыме рэальнага часу.

Каб чытаць газету было цікава, мы прыдумваем розныя праекты. Гэта і тэматычныя рубрыкі, і конкурсы, і сумесныя акцыі з чытачамі. Мы хочам, каб вы з задавальненнем адкры­валі для сябе новыя імёны, знаёміліся з цікавымі людзьмі раёна, далучаліся да агульных спраў. Такія праекты дапамагаюць газеце заставацца жывой, а чытачу – адчуваць сябе часткай вялікай раённай сям’і.

Цяперашні склад рэдакцыі – гэта сплаў вопыту і свежых ідэй. Тут працуюць людзі, якія ведаюць: сутнасць засталася ранейшай – не проста паведаміць, а патлумачыць, паказаць, дапамагчы разабрацца.

Рэдакцыя і яе супрацоўнікі становяцца лаўрэатамі прафесійных конкурсаў. З апошніх дасягненняў – газета стала прызёрам  абласнога конкурса ў намінацыі «Лепшы творчы праект друкаваных рэгіянальных сродкаў масавай інфармацыі, шматтыражных газет». Карэспандэнт Уладзімір Рогаў заваяваў прызавое месца на абласным этапе конкурса «Залатое пяро Белай Русі-2026». Рэдакцыя атрымала Дыплом Упаўнаважанага па справах рэлігій і нацыянальнасцей Рэс­публікі Беларусь за высока­прафесійнае асвятленне пытанняў міжнацыянальных і міжканфесійных адносін, міжкультурнага дыялогу і супрацоўніцтва з суайчыннікамі за мяжой. Адказны сакратар Іна Гара ўзнагароджана Дыпломам III ступені ў конкурсе сярод СМІ Мінскай вобласці на лепшае асвятленне мерапрыемстваў прафілактычнага праекта – у намінацыі «Лепшы матэрыял на інтэрнэт-рэсурсах СМІ».

Гэтыя ўзнагароды – сведчанне таго, што газета застаецца патрэбнай: яе чытаюць, ёй давяраюць, на яе спасылаюцца. Мы не стаім на месцы: развіваемся, шукаем новыя фарматы. Імкнемся да таго, каб кожны, хто адкрывае нашы старонкі – папяровыя ці лічбавыя, – знаходзіў там нешта важнае для сябе.

І асобнае, самае цёплае слова – нашым чытачам. Дзякуй, што выпісваеце газету, чакае­це свежы нумар, выразаеце нататкі пра родных і складаеце іх у сямейныя альбомы. Дзякуй за лісты і званкі, за заўвагі і добрыя словы – кожнае з іх дапамагае рэдакцыі станавіцца дакладнейшай. Дзякуй, што дзеліцеся гісторыямі, падказваеце тэмы: без гэтага газета не была б сапраўды раённай. Вы – галоўная прычына, чаму гэтыя 95 гадоў былі напоўненыя сэнсам. І мы вельмі даражым вашым даверам.