krupki.by

ru RU be BE en EN


Сардэчная сустрэча адбылася ў доме 90-гадовай Анастасіі Камаровай

Автор / Земляки / Суббота, 25 января 2020 12:22 / Просмотров: 602

Адразу заўважу, што сёлетні студзень асабіста для мяне выдаўся багатым на сустрэчы са слаўнымі юбілярамі.  З 95-годдзем з дня нараджэння мы віншавалі Аляксандру Антонаўну Сініцыну з Сінічанкі, з 90-годдзем – Віктара Максімавіча Вараб’ёва з Язбоў, з 80-годдзем – Тамару Рыгораўну Лучына з вёскі Вялікае Горадна. І падчас сустрэч з гэтымі людзьмі я сама набіралася ад іх энергіі, бадзёрасці, натхнення.

Анастасія Камарова
Анастасія Камарова

Цёплая і сардэчная сустрэча літаральна тры дні таму адбылася і ў доме 90-гадовай Анастасіі Васіль­еўны Камаровай з Маслёнкі. Напярэдадні мы дамовіліся пад’ехаць у вёску ў 12 гадзін, але атрымалася накладка. Таму па прыездзе не адразу змаглі знайсці патрэбны нам дом. Як потым аказалася, зяць нашай гераіні чакаў нас і толькі-толькі зайшоў у дом. Пачуўшы гул машыны, адразу выйшаў за веснічкі і запрасіў у госці.

Прывабная і ветлівая Анастасія Васільеўна прызналася, што спачатку не надта хацела, каб аб ёй пісалі. Але мы ўбачылі, з якім непадробным інтарэсам яна чытала апошнюю старонку раённай газеты, дзе былі змешчаны ажно тры віншаванні ў яе адрас.

– Як нарадзілася ў Маслёнцы, так і пражыла ў гэтай вёсцы вось ужо 90 гадоў, – гаварыла Анастасія Васільеўна. – Усяго хапіла ў такім доўгім жыцці. Сама я з вялікай сям’і – было 8 дзяцей. Бацька загінуў на вайне, і маці гадавала нас адна. Закончыла я толькі два класы Гапонавіцкай школы і пайшла працаваць у калгас: і жыта жала, і сена сушыла, і лён брала... А вось трэба табе – дачакалася такой адметнай даты! Будзем адзначаць яе ўсёй вялікай сям’ёй, да таго ж, далучацца і мае аднавяскоўкі, былыя калегі па свінаферме – Людміла Конанава, Надзея і Таццяна Камаровы, Надзея Кукіна.

...Мужа і жонку Камаровых добра ведалі ў калгасе імя Леніна. Яны разам працавалі на свінагадоўчай ферме «Маслёнка». І працавалі не проста, каб адбыць дзень да вечара, а рэзультатыўна, дабіваючыся высокіх сярэднясутачных прываг сваіх гадаванцаў. Самаадданая праца, старанне і руплівасць абодвух членаў сям’і Камаровых прыносіла поспех. Неаднаразова яны выхо­дзілі пераможцамі ў спаборніцтве сярод працаўнікоў, атрымлівалі Ганаровыя граматы, падзякі, прэміі. Іх прозвішчы, як і прозвішчы калег, заўсёды змяшчаліся ў ліку перадавікоў у раённай газеце «Ленінскім курсам».

– Гэта цяпер чытаю ў раёнцы аб тым, што ў закрытым акцыянерным таварыстве «Хацюхова», дзе наладжана вытворчасць свіней і парасят, ёсць камбікорм, распрацаваны комплекс раздачы кармоў, усё механізавана. А раней жа такога не было.

– Я памятаю, як тата пе­ршым ішоў на ферму, а мама яшчэ ля печы завіхалася, бліны пякла, – уступіла ў размову дачка Галіна. – Трэба ж было нам паснедаць, косы заплесці і ў школу адправіць. А затым ужо мама бегла на ферму. Дзецьмі дапамагалі і мы. Зімой бульба падмерзлая, перабіраем яе, а рукам холадна-холадна...

Сямёра дзяцей вырасціла Анастасія Васільеўна. І сёння ў яе 16 унукаў, 22 праўнукі, 2 прапраўнукі – радасць і гонар бабулі, памочнікі ў розных справах. У гэтым можна пераканацца, толькі зірнуўшы на падворак і пладовы сад. Абуладкаваныя лазня, альтанка, сталы і лаўкі, побач – мангал і вяндлярня, бо амаль кожны выхадны на шашлыкі з’язджаюцца ўнукі і праўнукі. Улетку ўсё патанае ў шматквецці. Асобная тэма – галубятні. Так-так, адзін з зяцёў Анастасіі Васільеўны захапляецца развядзеннем галубоў розных парод і афарбовак. Да спадобы гэтыя прыгожыя птушачкі і нашай гераіні – яна іх корміць, налівае ваду, назірае, як яны лётаюць.

Наогул, усё сваё жыццё Анастасія Васільеўна, узнагароджаная ордэнам Маці, у клопатах пра дзяцей, пра ферму і хатнюю гаспадарку.

– Нельга нават уявіць, колькі жывёлы і птушкі трымалі мы на сваім падвор’і, – узгадала юбіляр. – Карова была, авечкі, свінні, свінаматкі, куры, гусі... Столькі жыўнасці ў Маслёнцы не было ні ў кога. Значную дапамогу аказвалі дзеці, без іх і не справіліся б. Яны ў мяне ўсе працавітыя, увішныя. Бывала, як пойдзем у лес за ягадамі, дык за намі ніхто не мог угнацца – столькі многа набіралі. А за спіной торбачка з хлебам, салам, яйкамі варанымі, агуркамі свежымі. І ўсім смачна было, а пасля яшчэ і вады з крыніцы пап’ем...

На жаль, у гэтай сям’і надарылася бяда. Гаспадара, калі ён ехаў на кані, збіла машына, і ён у нерухомасці праляжаў 17 гадоў. Можна зразумець і Анастасію Васільеўну, і дзяцей, якія рабілі ўсё магчымае, каб аблегчыць боль роднага чалавека. «Адметна тое, што цесць прасіў не судзіць віноўнага, – заўважыў зяць Пётр. – Такім чалавечным ён быў». Пайшоў з жыцця і сын Яўген.

– Мы не раз’ехаліся надта далёка ад дома, – гаварыла Галіна. – Надзея і Васіль жывуць у Крупках, я і Сярожа – у Гапонавічах, Тамара і Святлана – у Мінску. Кожны выхадны сустракаемся ў роднай хаце. І не толькі нам, дзецям, тут хочацца быць, але і ўсім унукам і праўнукам. Наша мама з нецярплівасцю хоча пабачыць дваіх маленькіх прапраўнукаў. І гэта проста здорава!

Сапраўды, з такім меркаваннем нельга не пага­дзіцца. Галіна правяла нас у пакой, у якім стаіць швейная машына, за якой шчыруе наша 90-гадовая Анастасія Васільеўна і без акуляраў уцягвае нітку ў іголку. У асобным памяшканні – пралка, цэлая каробка з рознакаляровымі клубкамі шарсцяных нітак. Яна і сёння прадзе, вяжа рукавіцы, шкарпэткі, розныя рэчы праўнукам, палавікі, дыванкі на падлогу.

Сямейныя святы – тут непарушная традыцыя. Любіць і ўмее гаспадарыць Анастасія Васільеўна, а ў гэтай справе найлепшыя памочнікі ёй дочкі і зяці, сыны і нявесткі, унукі і праўнукі. Гледзячы на іх, такіх мілых і слаўных, Анастасія Васіль­еўна вяртаецца ў сваё далёкае дзяцінства, маладосць, выразна бачыць вяршыню пражытых гадоў. Чулая, уважлівая, спагадлівая, яна ніколі ні з кім не сварылася, нікога не асуджала, шмат дабра зрабіла людзям, і яно, дабро, вяртаецца цяпер да яе.

Хочацца пажадаць слаўнаму юбіляру галоўнага багацця ў жыцці – здароўя, а таксама надалей жыць шчасцем сваіх родных і блізкіх.

Фота Аляксандра БУДЗЬКО.

Автор

Татьяна Толкачева

Татьяна Толкачева

Актуально

«Горячие линии» по вопросам коронавирусной инфекции работают в Минской области

В регионах Минской области работают «горячие линии» по COVID-19. Консультации оказывают медицинские работники. Также специалисты дежурят и на областной «горячей линии». Свои вопросы можно задать по телефону: 8 (017) 517 20 25. График работы: понедельник – пятницы с 8.00 до 17.00.

Телефон в Крупской ЦРБ: 801796 2-39-66.

Также в Минском областном центре гигиены, эпидемиологии и общественного здоровья работает «горячая линия» по вопросам профилактики коронавирусной инфекции COVID-19. Обратиться с волнующим вопросом можно с 8.30 до 16.30. Перерыв с 13.00 до 13.30. Номера телефонов: 8 (017) 290-00-93, 331 26 14, 331-87-68.

В Крупском районе работают горячие линии по доставке продуктов и лекарств для пожилых людей

Крупский ТЦСОН соощает, что в связи с необходимостью минимизации посещения мест массового скопления людей и соблюдения мер профилактики граждане, нуждающиеся в доставке продуктов питания, товаров первой необходимости и лекарств, могут обратиться за содействием в организации такой доставки по телефону «горячей линии» 8(01796) 57-3-94.

Также БРСМ продолжает работу горячих телефонных линий для информационной помощи пожилым людям. По желанию пожилых людей активисты союза молодежи помогут им через интернет заказать товары первой необходимости. Молодежная горячая линия работает ежедневно с понедельника по субботу включительно с 9.00 до 18.00. Телефон горячей линии РК ОО «БРСМ» 5-63-31.

Please publish modules in offcanvas position.