krupki.by

ru RU be BE en EN


Наш зямляк Павел Драніца ў цяжкім баі выратаваў палкавыя дакументы і сяброў

Автор / Земляки / Понедельник, 24 февраля 2020 12:29 / Просмотров: 290

Сённяшні наш аповяд пра ўдзельніка Вялікай Айчыннай вайны, кавалера ордэнаў Славы 3-й ступені і Айчыннай вайны 2-й ступені, многіх медалёў, ураджэнца вёскі Дакудава Паўла Дзмітрыевіча Драніцу.

У пачатку чэрвеня 1941 года Павел Драніца прызываецца ў рады Чырвонай Арміі. Адразу ж яго накіроўваюць у 361-ы стралковы полк 2-й дывізіі, якая размяшчалася на тэрыторыі Крыма, дакладней, у горадзе Сімферопалі. Ён быў прызначаны ў кулямётную роту другім нумарам кулямётчыка. Хто ж ведаў, што праз некалькі дзён пачнецца вайна...

У сваім дзённіку, які, дарэчы, Павел Дзмітрыевіч пачаў весці яшчэ ў тыя грозныя часіны вайны, ён пісаў: «Я, радавы салдат 361-га стралковага палка, спачатку служыў у Сімферопалі. З першых дзён вайны наш полк быў перакінуты ў Севастопаль, у Інкерманаўскі манастыр, дзе мы абаранялі подступы да аэрадрома нашай авіяцыі. Пасля месячнай абароны нас перакідваюць на Перакоп, дзе мы капітальна і ўсебакова ўмацоўваемся. І вось 25 верасня 1941 года тут завязаўся першы цяжкі бой з ворагам. Наша лінія абароны была працягласцю да 7 кіламетраў. Фашысты наступалі зграямі. Нельга пяром апісаць, як стагнаў у той час крымскі Перакоп ад варожай бамбёжкі з паветра і артылерыйскага агню. У рукапашных схватках лінія абароны пераходзіла за суткі то да немцаў, то да нас да трох разоў. Цяжка ўявіць, з якой мужнасцю змагаліся з ворагам нашы байцы, камандзіры. Яны праяўлялі нязмерную сілу і волю  ў барацьбе за перамогу над ім...»

Так, сапраўды для Паўла Дзмітрыевіча Драніцы гэты бой запомніўся на ўсё жыццё, бо з ім звязаны яго далейшы лёс. Колькі байцоў, аднапалчан палягло ў баі ў той дзень! А ён заставаўся жыць. Але не, не пашанцавала і Драніцу...

У адзін з момантаў ад разрыву авіяцыйнай бомбы яго параніла асколкам. Не ведаў баец, колькі праляжаў у непрытомнасці. Апрытомнеўшы, заўважыў, што каля яго ўжо нікога не было. Толькі ў бліндажы ён знайшоў яшчэ 9 цяжкапараненых байцоў. І ўжо калі сцямнела, прыняў рашэнне – прабірацца да сваіх. Акрамя байцоў у бліндажы знаходзіліся яшчэ палкавыя дакументы, якія ён сабраў і вынес з поля бою. Вывеў з акружэння і сваіх 9 цяжкапараненых таварышаў. За праяўленую мужнасць у гэтым баі і за выратаванне байцоў Паўла Дзмітрыевіча ўзнагародзілі ордэнам Славы ІІІ ступені.

Цяжкі шлях да выздараўлення быў у Паўла Дзмітрыевіча. Успамінаючы, ён расказваў нам:

– Калі разам з параненымі таварышамі выйшлі з акружэння, трапілі  ў замаскіраваны запасны медпункт. Нас усіх накіравалі ў горад Феадосію ў ваенны шпіталь. Затым шпіталь разам з хірургам Ірынай Рыгораўнай Залексон, якую буду памятаць усё жыццё, эвакуіравалі на Малую Зямлю – у горад Новарасійск, а адтуль – у Краснадарскі край. І вось так – перакідваючы нас з месца на месца – прайшло 7 месяцаў. У гэты час мне рабілі аперацыю за аперацыяй. А калі ўжо вораг стаў падступаць і сюды, нас вывезлі ў глыбокі тыл – у Кабардзіна-Балкарыю, у горад Нальчык. І пастаянна з намі была Ірына Рыгораўна. Яна была нам і сястрой, і маці... Тут жа мяне і камісавалі, тады і закончыўся мой ратны шлях.

Цяжкім быў для Паўла Драніцы і шлях дадому. І яно вядома: уся тэрыторыя, па якой прабіраўся былы баец на радзіму, была акупіравана ворагам. Колькі гора зведаў ён за гэту дарогу! Не меншым было яно, і калі дабраўся франтавік дамоў, у Дакудава. У вёсцы было поўна немцаў. Нейкі час даводзілася хавацца. Але яго не забралі ў Нямеччыну, бо ажаніўся і меў пры гэтым калецтва.

Уздыхнуў з палёгкай толькі пасля вызвалення Беларусі. Але зноў жа і тут давялося прайсці праверку на пацвярджэнне яго дачынення да ўдзелу ў ваенных дзеяннях нашых войск. Дакументы зрабілі сваё: унеслі поўную яснасць у гэтым.

А калі людзі ўзяліся за аднаўленне разбуранай гаспадаркі, не застаўся ў баку ад мірных спраў і Павел Дзмітрыевіч Драніца. Усё сваё пасляваеннае жыццё ён прысвяціў роднаму калгасу «Бальшавік», дзе працаваў на ферме жывёлаводам.

Неаднойчы даводзілася ветэрану выступаць з успамінамі аб вайне перад школьнікамі, моладдзю. Павел Дзмітрыевіч быў пастаянным удзельнікам урачыстасцей, што право­дзіліся ў Дакудаве з нагоды Дня Вялікай Перамогі. Сэрца гэтага чалавека перастала біцца ў сакавіку 1999 года. Але засталася памяць родных, блізкіх, аднавяскоўцаў, усіх тых, хто яго ведаў.

Автор

Татьяна Толкачева

Татьяна Толкачева

  • Район
  • Область

Актуально

Горячая линия по вопросам коронавирусной инфекции работает в Минской областной санэпидстанции

В Минском областном центре гигиены, эпидемиологии и общественного здоровья работает «горячая линия» по вопросам профилактики коронавирусной инфекции COVID-19.

Обратиться с волнующим вопросом можно с 8.30 до 16.30. Перерыв с 13.00 до 13.30. Номера телефонов: 8 (017) 290 00 93, 331 26 14, 331 87 68.

9 апреля состоится заседание комиссии по содействию занятости населения

В четверг, 9 апреля, в административном здании Крупского районного исполнительного комитета по адресу: г. Крупки, ул. Советская, 8 с 15.00 до 16.00 состоится заседание постоянно действующей комиссии по координации работы по содействию занятости населения.

В Крупском районе работают горячие линии по доставке продуктов и лекарств для пожилых людей

Крупский ТЦСОН соощает, что в связи с необходимостью минимизации посещения мест массового скопления людей и соблюдения мер профилактики граждане, нуждающиеся в доставке продуктов питания, товаров первой необходимости и лекарств, могут обратиться за содействием в организации такой доставки по телефону «горячей линии» 8(01796) 57-3-94.

Также БРСМ продолжает работу горячих телефонных линий для информационной помощи пожилым людям. По желанию пожилых людей активисты союза молодежи помогут им через интернет заказать товары первой необходимости. Молодежная горячая линия работает ежедневно с понедельника по субботу включительно с 9.00 до 18.00. Телефон горячей линии РК ОО «БРСМ» 5-63-31.