• Font size:
  • Decrease
  • Reset
  • Increase
Тор: Рагнарёк
США. 3D, боевик, фантастика
Последний богатырь
Россия. Комедия, семейный
Скайлайн 2
Сингапур, Великобритания. Фантастика
Маленький вампир
Нидерланды, Германия. 3D, мультфильм
Фиксики: Большой секрет
Россия. Мультфильм

Транспорт

Фотогалерея

Карта района

Видео

Обратная связь

Карта сайта

Сэрца зямлі

Рейтинг:   / 19
ПлохоОтлично 

Ігар ЗасімовічПрыслухайцеся да сэрца зямлі. Яно гаворыць. Гаворыць пра самае галоўнае – любоў, веру, маральнасць, імкненне рабіць дабро, шанаваць людзей, спадчыну, сваю Радзіму… Пра ўсё тое, што дазваляе нам людзьмі звацца. І калі мы адчуваем, што нашыя сэрцы б’юцца ва ўнісон, то можна лічыць, што жывём на гэтым свеце не дарэмна. 

Вядомыя беларускія майстры Ігар Засімовіч і Кацярына Зантарыя здолелі занатаваць гэтую вобразную выразную, чыстую мову. Вечныя паняцці, адбітыя на трывалым матэрыяле, – пасланне не аднаму пакаленню людзей. Скульптуру «Сэрца зямлі» мы хуткім часам убачым у гарадскім парку ў Крупках. Гэты філасофскі твор – вынік шматтыднёвай працы падчас абласнога пленэра па вырабу скульптур з каменя. 

Прасторавая кампазіцыя складаецца з трох валуноў. Асноўную сэнсавую нагрузку нясе цэнтральны камень. Ён сам па абрысах нагадвае постаць зубра – сімвала нашай краіны. Камень абдымае назва «Сэрца зямлі», дзе кожная літара суправаджаецца ілюстрацыяй і мае канкрэтны сэнс. С – спадчына, сядзіба, спеў; э – эра, эдэм; р – род, Рагнеда; ц – царква, цуд, цішыня; а – азбука, асвета, аратай; з – зорка, зямля, зубр; я – яйка, ягня; м – мова, мастацтва, малітва; л – літара, лёс, летапісец; і – існасць, імкненне, ікона. Сапраўды, своеасаблівая карціна роднага краю, дзе пазнавальныя вобразы дамоў, цэркваў, кніг, знакамітых людзей. Ёсць над чым падумаць, паразважаць, пашукаць сябе, сваё месца ў гэтых каштоўнасцях, і гэтыя каштоўнасці ў сваім сэрцы.

У творчай кампазіцыі вельмі яскрава выяўляюцца і асобы саміх аўтараў.  

Знакаміты беларускі скульптар, член Беларускага саюза мастакоў Ігар Засімовіч – прызнаны майстар манументальна-дэкаратыўнай, станковай і паркавай скульптуры. Яго работы яднае асаблівы дух, дзе і патрыятычная пазіцыя мастака, і вялікая любоў да гісторыі роднай краіны, да яе дня сённяшняга.

Усё сваё жыццё гэты чалавек аддадзены мастацтву. Пра першыя жывінкі інтарэсу да творчасці ўспамінае з трапяткім пачуццём, а яны – з самага ранняга дзяцінства.

– Яшчэ ў дзіцячым садку, калі звычайна малыя заняты гульнямі-арэлямі, мяне прыцягвалі каменьчыкі, – з лагоднай усмешкай узгадвае Ігар. – Памятаю, ля агароджы садка ляжаў камень, што здаваўся мне велізарным. Гэта быў мой свет. Вясной я глядзеў, як ён хутчэй за ўсіх награваецца, як растае вакол снег, як на яго садзяцца матылькі і грэюцца на сонейку. Я сыпаў на яго пясок, ліў ваду, назіраў, як ён змяняецца. А калі гадоў праз 20 прыйшоў у гэты дзіцячы сад, то ўбачыў, які ўсё ж невялічкі быў той камень, што быў для мяне сапраўдным прыцягненнем цуда.

Дзіцячае захапленне прайшло праз усе гады, адточвалася ў мастацкім вучылішчы, адшліфоўвалася ў Беларускай акадэміі мастацтваў, стала прафесіяй і жыццём. Вось ужо 25 гадоў, як Ігар працуе з каменем, ён вядомы майстар у мастацкім асяроддзі нашай краіны і за мяжой.

Чвэрць стагоддзя – пара сапраўднага росквіту. Прыродны талент, вопытная рука і трапяткое стаўленне да валуна. Яго скульптуры сапраўды захапляюць.

– Відаць, мне пашчасціла навучыцца разумець мову каменя, – дзеліцца Ігар. – Але гэта навука даецца няпроста. Бывае, ходзіш вакол валуна, выбіраеш, думаеш. А на самой справе гэта камень выбірае цябе. Падыходзіш, а ён гаворыць: «Не, хлопец, не зараз». Ідзеш да іншага, здаецца – ну вось, вось! А камень гаворыць: «Не, я з расколінай, не чапай мяне». Нарэшце, нейкі трэці там ляжыць у зямлі непрыкметны. Падкапаеш, абчысціш, глядзіш – вось яна, прыгажосць! І камень гаворыць: «Так, будзем тварыць!»

Між задумай і яе практычным увасабленнем праходзіць нямала часу. Тое, што прыцягвае ў скульптуры чалавека, хвалюе і пераўтварае ў гледача, патрабуе дзён, тыдняў і месяцаў працы. Фізічнай і творчай пароўну, бо скульптар – гэта мастак, што злучае ў сабе талент творцы і майстэрства рамесніка. Але вынік гэтай працы вельмі ўдзячны. 

– Мы робім для людзей, на многія гады. Нашы скульптуры знаходзяцца ў людных месцах, і кожны можа на іх паглядзець, – працягвае Ігар. – Таму і падарожнічаем па гарадах, бяром удзел у пленэрах, каб зрабіць нешта карыснае – пакуль ёсць сілы і здароўе, энтузіязм і творчае жаданне. Час ідзе, працуецца з настроем, дзякаваць Богу.

Ігар Засімовіч – паспяховы ў мастацтве чалавек. Яго скульптуры ўпрыгожваюць Мінск, Гродна, Магілёў, Астравец, Жалудок, Пінск, Смаргонь і іншыя гарады краіны. Захапляюцца работамі майстра ў Вільні, Паланзе, Сувалках, Познані, Гамбургу. А ў гарадах Козьмін Велькапольскі і Кратошын, што ў Польшчы, струменяць яго фантаны. Шэраг твораў знаходзіцца ў Музеі сучаснага выяўленчага мастацтва, Траццякоўскай галерэі ў Маскве і гэтак далей. 

– Разам з імі нешта наша, беларускае, ёсць у іншых краінах, – зазначае Ігар.

Відавочныя асаблівыя адносіны мастака да беларускай гісторыі. Гэта добра прасочваецца ў яго творчай манеры. Да таго ж, Ігар Засімовіч – аўтар надмагільных помнікаў знакамітым беларусам. А што да стылявых пераваг?

– Наўрад ці стыль будзе нейкі вызначаны, – адказвае майстар. – Хутчэй пазнавальнасць можа быць па нейкіх знакавых архітыпах, пэўных сімвалах, сэнсавым напаўненні. У маёй творчасці заўсёды прысутнічае нейкі знак, абагульненне, стылізацыя. Напрыклад, каменны рыцарскі шлем, які зрабіў падчас пленэра ў Гродна. Гэта валун, у ім дзве вялізныя проразі – вертыкаль і гарызанталь. Нічога лішняга, ён і на адлегдасці 100 метраў «чытаецца», і на пяць метраў выглядае, і ў непасрэднай блізкасці ўспрымаецца добра. У Мінску на перасячэнні вуліц Кіжаватава і Казінца я зрабіў кампазіцыю, якая складаецца з 21 каменя і доўжыцца 40 метраў. Гэта змяя. Як вядома, даўней вужы лічыліся святымі жывёламі. На камянях, што ўтвараюць кампазіцыю, высечаны сімвалы-абярэгі. 

Сярод іншых найбольш заўважных работ майстра – «Чарнобыльскае малако», помнік 1000-годдзю хрысціянства ў Беларусі, «Формула прасторы» і гэтак далей. Самы назвы гавораць за сябе. 

Разам з Кацярынай Зантарыя яны зрабілі цікавую скульптуру «Гандляр», якая ўстаноўлена ля ўваходу ў рынак «Заходні» ў Мінску. Гэта такі дзядзька Антось, нібы госць з пачатку мінулага стагоддзя, які прывёз на базар тое, што вырасціў на сваёй уласнай гаспадарцы.

Багатая творчая спадчына майстра ўвабрала ў сябе і занатавала для людзей не адну эпоху нашай гісторыі і культуры. Цікава было даведацца пра прадмет аўтарскага гонару. Якую скульптуру ён лічыць такой?

– Гэта кожная работа, якая скончана, – адказаў Ігар. – Як толькі яе завершыш, адчуваеш гонар за тое, што ўдалося зрабіць. А затым зноў – новая задума, і творчая думка паляцела далей. А яна, гатовая работа, пачынае жыць сваім жыццём. Ведаеце, скульптуры для аўтараў – гэта як дзеці. Вынасіў, выпесціў, зрабіў, і блаславіў у жыццё. Зразумела, часам наведваю іх, і сябры прысылаюць фотаздымкі з-за мяжы. Напрыклад, выява фантана ў Козьміне змешчана на паштоўцы, і там напісана маё прозвішча. Прыемна! Турысты купляюць. Вось, можа і ў Крупках з нашымі кампазіцыямі зробяць паштоўкі (усміхаецца). Ды і вяселлі будуць прыходзіць да скульптур, для фотасесіі вельмі добра падыходзяць.

Мы зноў вяртаемся да «Сэрца зямлі». Аўтарская задума вельмі глыбокая, змястоўная, грунтоўная. Кожнаму ёсць пра што паразважаць. А калі твор прымушае задумацца, то аўтарская ідэя ўдалася.

Барыс МАКАРЭВІЧ

Камень жыццё ўдыхнуў,

Майстар яго ажывіў –

Творчай рукою крануў,

Новае цуда стварыў.

 

Фразу на камянях

«Сэрца зямлі» – прачытай.

Моўчкі спыні свой шлях,

Думкі свае пагартай.

 

Літары… Колькі ў іх

Годнасці, чысціні.

Ісцін вечна святых

Ярка палаюць агні.

 

«Спадчына» – дар дзядоў,

«Эра» – у ёй мы ляцім,

«Род» – наша родная кроў.

Важнае ў словах знайдзі.

 

«Цуд», «Цішыня», «Царква» –

Чуеце дзіўны напеў?

Слоў даражэй няма,

Каб дзе знайсці і хацеў.

 

«Азбука», «Зубр», «Зямля» –

Гукі плывуць да нябёс.

Яйка, яшчэ ягня,

«Мова», «Малітва» і «Лёс»…

 

Існасць пазнаў мастак,

Вечнасць тварэнню надаў.

Камень, як добры знак,

Светлаю музай стаў.

История Крупского района

На северо-востоке Минской области находится Крупский район. Богатейшая история вмещает события почти пяти столетий. Находясь на перекрестке дорог и эпох, местечко, поселок, город Крупки повидал многое: путешественников по знаменитому Екатерининскому тракту, пожарища 1812 года, переломные события начала ХХ века, боль и страдания фашистской оккупации, беспримерный подвиг защитников Родины, самоотверженный труд людей, сделавший район современным и развитым, прославившим его далеко за пределами страны. 

Подробнее о Крупском районе

Приемная главного редактора

Приемная редактора

 

Уважаемые читатели!

Главный редактор районной газеты «Крупскi веснiк» Марина Николаевна Бородавко ответит на ваши вопросы.

 Чтобы задать вопрос воспользуйтесь формой обратной связи на нашем сайте.