Яна падзялілася з намі сваімі ўспамінамі пра дзяцінства і школьнае жыццё. Расказала пра дырэктара школы, які пачынаў ствараць музей, фатаграфаваў сваіх вучняў і рабіў фотаздымкі, – Барыса Андрэевіча Красько. Цёпла ўспамінала Святлана настаўніцу Зінаіду Паўлаўну – супругу Барыса Андрэевіча.
Пасля выхаду нумара газеты ў рэдакцыю патэлефанаваў мужчына. Гэта быў той самы Барыс Андрэевіч Красько. Успаміны былой вучаніцы расчулілі педагога-ветэрана. Барыс Андрэевіч расказаў, што знайшоў у сваім фотаальбоме здымкі Святланы школьнай пары, адзначыў, што яна ніколькі не змянілася, паабяцаў нам прывезці і паказаць.
І слова сваё Барыс Андрэевіч стрымаў. Назаўтра ранкам ён быў у рэдакцыі. Беражліва паклаў фотаздымкі, якія сам калісьці зрабіў.
– Святлану адразу пазнаў на фотаздымку ў газеце, – кажа Барыс Андрэевіч. – Такая была добрая і прыветлівая дзяўчынка, актывістка, прымала ўдзел ва ўсіх мерапрыемствах. Займалася ў драматычным гуртку, якім кіравала мая супруга. Бацька Светы працаваў трактарыстам. Памятаю і маму, яна была прыемнай жанчынай. Вось Света на фотаздымку са сваімі аднакласніцамі (паказвае): Ленай, Раяй і Алай. А вось навагодні фотаздымак. Тут мы сустракалі 1981-ы год. Света ў ролі Снягуркі. А побач – Дзед Мароз. Ім быў Жэня Ждановіч. На жаль, яго ўжо няма сярод нас. Жэня быў воінам-інтэрнацыяналістам. У музеі Ігрушкаўскай школы ёсць стэнд з інфармацыяй. А фотаздымкі я сам рабіў. Дома многа альбомаў захоўваецца. У іх – добрыя ўспаміны пра калег, вучняў, сяброў.
Мы па-добраму пагаварылі з Барысам Андрэевічам. Ён падзяліўся сваімі ўспамінамі. Родам настаўнік з Віцебшчыны. Многа выпала на яго долю выпрабаванняў – ваеннае маленства, сірочае дзяцінства і юнацтва, гадаваўся ў дзіцячым доме. Усё пераадолеў гэты паважаны чалавек – атрымаў вышэйшую адукацыю, стварыў сям’ю, прысвяціў жыццё служэнню дзецям, унёс вялікі ўклад у развіццё адукацыі раёна. Яго памятаюць былыя вучні, успамінаюць добрымі словамі. А гэта для настаўніка – самае дарагое.
Успомніў Барыс Андрэевіч, што давялося яму сустракацца з Кандратам Крапівой.
– У студэнцкія гады падпрацоўваў я паштальёнам, – кажа суразмоўца. – У адным з дамоў, куды насіў пошту, жыў Кандрат Крапіва. Ён заўсёды выходзіў насустрач, бо любіў браць карэспандэнцыю з рук у рукі. Апрануты быў па-дамашняму – у халаце. Прызнацца, я тады добра не ўсведамляў, што прада мной вялікі пісьменнік, гэта прыйшло пазней, калі стаў настаўнікам. Але ў памяці засталося назаўжды.
У верасні Барыс Андрэевіч адзначае дзень нараджэння. Жадаем яму моцнага здароўя, хай кожны дзень будзе светлым і прыносіць радасць і шчасце!
