Нарадзілася будучая настаўніца ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці.
З дзяцінства маленькая Людміла назірала за працай сваёй маці, настаўніцы біялогіі і хіміі, і бабулі, настаўніцы матэматыкі. Вечарамі прасіла ў мамы падручнік па біялогіі і разглядвала часам незразумелыя малюнкі. У школе дадаткова займалася спортам, і гэта прыгадзілася ў студэнцкія гады.
Пасля атрымання атэстата аб сярэдняй адукацыі, не задумваючыся, паступіла ў педагагічны інстытут на факультэт прыродазнаўства. Усе пяць студэнцкіх гадоў Людміла займалася спортам па акадэмічнай грэблі, была кандыдатам у майстры спорту. Але бацькам вельмі хацелася бачыць сваю любімую дачку ў ролі настаўніцы. Людміла пакінула спорт і была накіравана ў 1977 годзе працаваць у Крупскі раён – у Гапонавіцкую васьмігадовую школу.
– У марах было іншае… А тут вёска, невялічкая школа, – успамінае Людміла Анатольеўна. – Але мой песімістычны настрой хутка змяніўся пасля сустрэчы з дырэктарам школы Марыяй Аляксандраўнай Шчурко. Яна расказала пра школу, традыцыі, пазнаёміла з калектывам, і работа з першых дзён захапіла мяне. Калектыў быў добразычлівы, ніхто не адмаўляў у дапамозе. Прыемна было працаваць з Марыяй Аляксандраўнай Шчурко, Сяргеем Сяргеевічам Кукіным, Вольгай Пятроўнай Кукінай, Таццянай Міхайлаўнай Быкавай, Тамарай Мікалаеўнай Кецко, Аляксандрам Сяргеевічам Сіваковым. Так я і засталася ў Гапонавіцкай школе назаўсёды, бо менавіта ў нашай школе былі створаны ўсе неабходныя ўмовы, якія забяспечвалі роўныя магчымасці для навучання кожнага дзіцяці. Усе настаўнікі матывавалі і натхнялі вучняў сваім прыкладам. Асаблівы ўпор рабіўся на выкладанне працоўнага навучання. Вядучую ролю ва ўсіх накірунках адыгрывала граматны кіраўнік школы. Вяскоўцаў прываблівала школа і яе тэрыторыя, якая з вясны і да позняй восені была ў пышнай квецені. Усе разам імкнуліся, каб у школе было па-дамашняму камфортна і прыгожа. Гэта, безумоўна, патрабавала вялікіх намаганняў. У школе заўсёды было чыста і ўтульна, у гэтым дапамагалі вучні, бо дэвізам у вучнёўскім і настаўніцкім калектывах былі словы «Школа – твой дом, будзь у ім гаспадаром».
За час працы ў школе Людміле Анатольеўне давялося працаваць намеснікам дырэктара, дырэктарам. І заўсёды школа для яе заставалася другім домам, месцам сілы і энергіі.
– Мне заўсёды хацелася захоўваць традыцыі школы, добры мікраклімат у калектыве, – прызнаецца мая суразмоўца. – І гэта атрымлівалася. Памятаю, як настаўнікі разам з дзеткамі вырошчвалі расаду капусты, збіралі насенне кветак. Набытае прадавалі, і за кошт гэтага абеды дзяцей былі таннейшымі. А яшчэ дапамагалі мясцовай гаспадарцы – калгасу імя Леніна. Кіраўніком тады быў Іван Вікенцьевіч Кавэцкі. Атрымлівалі і ад гаспадаркі значную дапамогу.
У гэтым маляўнічым месцы Крупшчыны Людміла Анатольеўна сустрэла сваё каханне – Сцяпана Віктаравіча Аляксеева, настаўніка фізічнай культуры. У сям’і нарадзілася трое дзетак. Сын Аляксей скончыў педагагічны ўніверсітэт імя М.Танка, факультэт фізічнай культуры і турызму. Юлія і Ілья таксама атрымалі адукацыю.
– Заўсёды адчувала ад мужа падтрымку, – кажа яна. – Нам праца не недакучвала нават дома – мы працягвалі абмяркоўваць рабочыя моманты, заўсёды прыслохоўваліся да парад адзін аднаго, – падкрэслівае педагог.
За працоўную дзейнасць Людміла Анатольеўна не раз узнагарождвалася Ганаровымі граматамі, бо была высокакваліфікаваным педагогам і кіраўніком. А яшчэ яна – любімая маці, клапатлівая бабуля і проста цудоўная жанчына. З ёй заўсёды прыемна пагутарыць на розныя тэмы. Шлях педагога – гэта ўзор служэння высакароднай справе навучання і выхавання дзяцей.
З юбілеем Вас, паважаная Людміла Анатольеўна! Хай шчасціць Вам у жыцці!
Валянціна СКВАРКОЎСКАЯ, старшыня раённай ветэранскай арганізацыі работнікаў адукацыі.
