Гэтымі летнімі днямі свой 90-гадовы юбілей адзначыла жыхарка вёскі Вялікія Хальнявічы Вольга Антонаўна Кролікава. З нагоды адметнай даты з віншаваннямі і падарункамі да юбіляра завіталі старшыня Халопеніцкага сельвыканкама Андрэй Вакулаў і кіраўнік справамі сельвыканкама Святлана Сыцік.Расповед пра сваё жыццё наша гераіня пачала з верша, які склала сама.
Я ў Глінаўцы нарадзілася, у Хальнявічах пасялілася,
Тут і хлопца палюбіла, трое дзетак нарадзіла.
Потым мужа пахавала і адна іх гадавала.
А як дзеткі падрасталі, вучыцца ў горад паз’язджалі.
І цяпер там пражываюць, ды мяне не забываюць.
Вось цяпер я старай стала, унукаў, праўнукаў даждалася.
Пражыла я многа лет, пабачыла многа бед.
Падчас далейшай размовы Вольга Антонаўна расказала, што пачатковую адукацыю атрымала ў школе ў вёсцы Дудары. Калі пачалася вайна, ёй было 13 гадоў. Памятае, як бамбілі іх вёску. Усе хаты спалілі. Людзі жылі ў зямлянках, якія пабудавалі партызаны. Пры ўспаміне пра гэтыя жахлівыя часіны Вольга Антонаўна цішком выцірае слёзы.
І толькі пасля вайны давялося скончыць сем класаў Хальнявіцкай школы. Бацька загінуў. Маці цяжка захварэла. Маладой дзяўчыне прыйшлося самой прыглядаць за малодшымі братам і сястрой, весці хатнюю гаспадарку.
У 1958 годзе яна выходзіць замуж за мясцовага хлопца Віктара. Працуе ў калгасе на збожжаскладзе, а муж – шафёрам. У маладой пары ў хуткім часе нараджаюцца дзеткі: дочкі Людміла і Таццяна, сын Пётр. З любоўю і пяшчотай у голасе наша гераіня расказвае пра свайго мужа. «Ён быў у мяне вельмі харошы. І сын, такі ж як бацька, – добры і ласкавы». Але, на жаль, у 1973 годзе гаспадар загінуў, а Вольга засталася адна з малымі на руках. Працягвала працаваць у калгасе і гадаваць дзетак. Яе працоўны стаж складае 45 гадоў і 7 месяцаў.
Але нягледзячы на ўсе выпрабаванні лёсу, Вольга Антонаўна вельмі адкрыты, жыццярадасны і працавіты чалавек. Амаль на ўсе пытанні, якімі мы задавалі ёй, адказвала прыказкамі і вершамі. Ідэальны парадак у двары – кожны свабодны куточак упрыгожаны кветнікамі, у хаце парассціланы рознакаляровыя сурвэткі і дываны, вышытыя і звязаныя самой юбіляршай.
Кожныя выхадныя ў бацькоўскі дом наведаць маці прыязджаюць дзеці і ўнукі, а на зіму забіраюць яе да сябе. У Вольгі Антонаўны чацвёра ўнукаў і тры праўнукі. На развітанне мы пажадалі нашай імянінніцы, яе родным і блізкім моцнага здароўя, дабрабыту, бадзёрасці, поспехаў і ўдачы ва ўсіх справах.
