Хвацкая, хітрая баба – такой уяўлялі нашы продкі дачку паўночнага мароза – Масляну. Прыходзіла яна пасля доўгай зімы, весяліла народ: скакала – дык да непрытомнасці, ела – дык да абжорства. Рытуальнай стравай спрадвеку былі бліны. Гатаванне іх лічылася асобым абрадам, таемствам. Гаспадыні гатавалі апару ноччу, пры маладзіку, у поўнай цішыні. Магчыма, таму бліны заўсёды атрымліваліся смачнымі.

У праваслаўным жа царкоўным календары Масленічны тыдзень папярэднічае Вялікаму пасту. Яго называюць Сырнай седміцай – мяса ўжо не гатуюць, затое масла, сыр (цудоўнае дапасаванне да бліноў і аладак), іншыя малочныя прадукты ядуць удосталь. 

У народзе за кожным днём Масленічнага тыдня замацавалася адпаведная назва. Нагадаем іх. Панядзелак – сустрэча (пачатак свята). Па традыцыі першы блін аддавалі жабракам ці на памін спачылых. Аўторак – зайгрыш. Моладзь каталася з горак і ласавалася блінамі. Серада – ласункі. У гэты дзень зяці да цешчаў на бліны збіраліся. Чацвер – разгул. З частаваннем, пацехамі і спаборніцтвамі зіму праводзілі – вясну сустракалі. Пятніцу назы-валі цешчынамі вячоркамі. На гэты раз ужо зяці ў госці сваіх цешчаў запрашалі і шчыра частавалі. Субота лічылася залвіцынымі вячоркамі. Маладыя нявесткі запрашалі да сябе ў госці сясцёр мужа і дарылі ім падарункі. А апошні дзень Масленіцы – Даравальная нядзеля, апошні дзень перад Вялікім пастом.