Той, хто прыйшоў у гарадскі парк, у суботні летні вечар 6 ліпеня, трапіў у сваеасаблівую атмасферу. На забаўляльных пляцоўках дзяўчынкі плялі вяночкі, дзеткі малявалі, моладзь удзельнічала ў конкурсах. Усем жадаючым прапаноўвалі патрэніраваць сваю раўнавагу на балансбордзе. Забавак на любы густ.
Пад лірычную музыку прыгожыя дзяўчынкі з вяночкамі ішлі да святочнай пляцоўкі, абвяшчаючы пачатак дзеі. Пра тое, каб перадаць настрой гэтага паэтычнага народнага свята, паклапаціліся ўдзельнікі танцавальных калектываў, салісты раённага Цэнтра культуры, выхаванцы дзіцячай школы мастацтваў. Увесь вечар прысутныя назіралі за карагодамі, і самі ў іх ўдзельнічалі, слухалі купальскія песні, у якіх гучала любоў да зямлі, прыроды, роднага краю. Артысты прапанавалі гледачам паглыбіцца ў гісторыю і паспрабаваць злучыць мінулае і сучаснасць: легенду аб папараць-кветцы з сучаснымі меркаваннямі беларусаў.
Вядома, што нашы продкі надавалі святу глыбокі магічны сэнс. Чаму? Таму, што імкнуліся з дапамогай пэўных абрадавых дзей уздзейнічаць на прыроду, на ўласныя дабрабыт і шчасце. Важна тое, што тыя дзеі нашыя таленавітыя суправаджалі цікавымі песнямі, танцамі, тым, што з’яўляецца нашай самабытнай культурнай спадчынай.
Да купальскай ночы нашы продкі рыхтаваліся з самай раніцы. Жанчыны ішлі на луг збіраць зёлкі, лічылася, што ў гэты дзень яны набываюць асаблівую лекавую моц. Дзяўчаты рвалі для вянкоў кветкі з розных палёў, часцей каля суседніх вёсак, каб заманіць адтуль, па народным павер’і, жаніхоў. Увечары з музыкай і танцамі купальскі гурт выходзіў з сяла. Людзі збіраліся каля раскладзенага вогнішча, якое заўсёды было на высокім месцы ля ракі ці возера.
Сцэну ў гарадскім парку ўпрыгожылі згодна купальскім традыцыям – кветкамі і зелянінай. Безумоўна, важнейшай часткай Купалля з’яўляецца песня, без якой нават нашы продкі не абыходзіліся. Таму, каб лепш ілюстраваць абрад, прыгожымі купальскімі песнямі суправаджаліся ўсе асноўныя моманты свята, гульні, тэатралізаваныя дзеянні.
Адна з самых таямнічых дзеяў – купальскае вогнішча. Паглядзець на яго сабраліся ўсе госці. Здаецца, што ў гэты час кожны думаў пра самыя патаемныя свае жаданні і марыў, каб яны збыліся.
Народная творчасць была і застаецца адной з самых цікавых частак нашай культуры. I так хочацца, каб іскрынкі купальскага агню ніколі не згасалі, з пакалення ў пакаленне перадавалі любоў да роднай зямлі, павагу да таленту продкаў.
