На конкурсе чытальнікаў сваё майстэрства выканання і асэнсаванне класічных твораў беларускай літаратуры прадэманстравалі пяцёра таленавітых крупскіх школьнікаў. 20 шчасліўчыкаў усіх узростаў амаль з сотні вучняў регіёна атрымалі магчымасць прадставіць Мінскую вобласць у суперфінале, які пройдзе падчас святкавання Дня беларускага пісьменства ў Брэсцкай вобласці. Прыемна адзначыць, што ў лік пераможцаў увайшла і вучаніца сярэдняй школы № 3 г. Крупкі Аліна Прыгава.У 2018 годзе творчыя чытанні праходзяць з асаблівай увагай да родных мясцін і пад дэвізам «Чытаем шмат, чытаем разам, ствараем сябе і краіну!» Гэты конкурс заклікае праз сваё выразнае чытанне данесці да слухача непахісную любоў да сваёй Радзімы, свайго краю.
Нагадаем, што зусім нядаўна Аліна Прыгава атрымала перамогу ў рэгіянальным фінале рэспубліканскага конкурсу «Чытаем па-беларуску з velcom», а цяпер яе скарбонка ўзнагарод папоўнілася.
– Удзельнікаў было вельмі многа – гэта гаворыць аб тым, што школьнікі ўсё больш цікавяцца беларускай літаратурай і ганарацца сваёй творчай спадчынай, – расказвае кіраўнік, настаўніца беларускай мовы і літаратуры СШ № 3 г. Крупкі Таццяна Стараверава. – Конкурс цудоўны. Праводзіцца ён для таго, каб яшчэ больш павысіць інтарэс дзяцей і падлеткаў да чытання, прывіць любоў да мастацкага слова. «Жывая класіка» заклікана садзейнічаць выхаванню падрастаючага пакалення на лепшых прыкладах нацыянальнай літаратуры. Мы з вялікім задавальненнем прынялі ўдзел у конкурсе. Рыхтаваліся грунтоўна і адказна. Спачатку Аліна прадэманстравала свой талент на школьным этапе, а затым – на раённым конкурсе чытальнікаў. Кампетэнтнае журы высока адзначыла яе здольнасці і ўдастоіла гонару прадстаўляць Крупскі раён на абласным этапе.
– Таццяна Уладзіміраўна прапанавала мне прачытаць верш Аркадзя Куляшова на ваенную тэматыку «Балада аб чатырох заложніках», – зазначыла Аліна. – Пранізлівая гісторыя аб дзецях легендарнага партызанскага камандзіра Бацькі Міная мяне вельмі ўразіла. Дапамог мне і вобраз, які мы прыдумалі разам з мамай. Сукенка, у якой я выступала, належыць маёй бабулі. Яна 60-х гадоў. Новая, шмат гадоў праляжала ў бабуліным куфры. Яна быццам чакала свайго часу выйсці на сцэну разам са мной. Абутак мы таксама падбіралі ў адпаведнасці з тым часам. Выдатна дапоўнілі вобраз і заплеценыя косы. Усё гэта мне дапамагло чула і пранікнёна прачытаць верш.
