У народзе верылі, што ў гэты дзень рэкі свецяцца асаблівым нерэальным святлом, а ў іх водах купаюцца душы памерлых у абліччы русалак. Па зямлі ходзяць ведзьмы, чарадзеі і духі, якія імкнуцца нашкодзіць чалавеку. Расліны і жывёлы размаўляюць. Беларусы збіралі лекавыя кветкі і травы, бо ў гэты час яны набывалі асаблівую сілу, праводзілі рытуал ачышчэння вадой і агнём, варажылі, спявалі песні і шукалі папараць-кветку.

Вось у такую чароўную і таямнічую атмасферу акунуліся крупчане падчас гуляння ў гарадскім парку. На беразе ракі Бобр разгарнулася тэатралізаванае дзеянне з усімі купальскімі атрыбутамі.

Кожны, хто прыйшоў на гулянне, майстраваў сабе вянок з раслін і кветак. Гучалі абрадавыя песні. Галоўныя матывы купальскіх песень – будучы ўраджай і, зразумела, каханне. Купалінка запрашала паўдзельнічаць у конкурсах і гульнях – крупчане праяўлялі актыўнасць Купалінка, вяночкі, вогнішча – старажытныя рытуалы гуляння. І нават сёстры Вадзянога, якія завіталі на свята, арганізавалі для дзяцей і дарослых, забаўляльную праграму, і ў гэты вечар былі добрымі і лагоднымі.

Свае песні і добры настрой падаравалі народны ансамбль песні “Лявоніха” з горада Беразіно і народны ансамбль народнай песні “Крупчанка”.

Пакуль артысты спявалі, у парку “расцвіла” папараць-кветка. Адшукалі яе Святлана Гара і Дзіяна Осіпава.

– Ну, як тут не паверыць у чароўнасць свята Купалля? Калі вядучыя імпрэзы аб’явілі конкурс, мы адразу пайшлі на пошукі. Нам пашчасціла. Спадзяёмся, што ўвесь год нам будзе шанцаваць. У падарунак атрымалі плюшавую цацку – прыемна, – падзяліліся дзяўчынкі.
Завяршылася свята ачышчальным купальскім вогнішчам.